आमाको आवाज सधैँका लागि मौन भयो, अब ती तिम्ल्याहा बालकको भविष्य कसले सम्हाल्ने ?
महेन्द्र श्रेष्ठ
सिन्धुलीको कमलामाई नगरपालिका–४, धुराफाँटमा घटेको सुशीला घिसिङको दर्दनाक हत्या घटनाले केवल एक महिलाको जीवन अन्त्य गरेको छैन, यसले तीन निर्दोष तिम्ल्याहा बालबालिकाको संसार नै उजाड बनाइदिएको छ। ३२ वर्षीया सुशीलालाई आफ्नै घरमा पेट्रोल छर्केर आगो लगाइ हत्या गरिएको तथ्य बाहिर आउँदै जाँदा, यो घटना समाजको अन्तरात्मालाई नै झक्झक्याउने विषय बनेको छ।
हत्या हुनुअघि नै सुशीलाले आफूलाई ज्यान मार्ने धम्की आएको भन्दै माइती पक्षलाई पटक–पटक जानकारी गराएकी थिइन्। आमा भएर बाँच्न, आफ्ना सन्तानलाई सुरक्षित भविष्य दिन उनले अन्तिम समयसम्म गरेको गुहार आज झन् पीडादायी लाग्छ। त्यो आवाज समयमै सुन्ने कोही भएन, र आज उसका तिम्ल्याहा सन्तान आमाको काखविहीन जीवन बाँच्न बाध्य भएका छन्।
आमाविहीन बनेका तिम्ल्याहा नानीहरू
हिजोसम्म आमाको वरिपरि खेल्दै, आमाकै हात समातेर हाँस्दै हिँड्ने ती तिम्ल्याहा बालकहरू आज मौन छन्। उनीहरूलाई न त घटनाको गहिराइ थाहा छ, न त अपराध र न्यायको अर्थ। उनीहरू बुझ्छन् त केवल यति—
“आमा अब छैनन्।”
आमाको माया, सुरक्षा र भरोसाको काख खोसिँदा ती नानीहरूको आँखामा अब अनगिन्ती प्रश्न छन्।
अब बिहान कसले उठाउने ?
अब बिरामी पर्दा कसले स्याहार गर्ने ?
अब डर लाग्दा कसको काखमा लुकेर सान्त्वना पाउने ?
यी प्रश्नहरूको जवाफ उनीहरू आफैंसँग छैन।
बिचल्लीमा परेको बाल भविष्य
तिम्ल्याहा सन्तानको जीवन आमा बिना झन् कठिन हुन्छ। शिक्षा, स्वास्थ्य, मानसिक अवस्था र सामाजिक सुरक्षाको प्रश्न आजैदेखि उनीहरूका अगाडि उभिएको छ। बाल्यकालमै यस्तो गहिरो आघात भोग्नु परेका यी नानीहरूको मनमा बस्ने पीडा वर्षौँसम्म मेटिन नसक्ने विज्ञहरू बताउँछन्।
हाल उनीहरू मामाघरको सहारामा छन्। तर दीर्घकालमा यी बालकहरूको पालनपोषण, शिक्षा र सुरक्षित भविष्यको जिम्मेवारी कसले लिने ?
के राज्यले आफ्नै नागरिकका टुहुरा सन्तानतर्फ आँखा फर्काउनेछ ?
कि फेरि केही दिन सहानुभूति व्यक्त गरेर सबै चुप लाग्नेछ ?
यो घटना केवल एक परिवारको पीडा होइन
सुशीलाको हत्या कुनै एक घरको दुःख मात्र होइन। यो महिलामाथि हुने हिंसा, पीडितको आवाज बेवास्ता गर्ने प्रवृत्ति र कमजोरहरूको सुरक्षामा राज्य असफल भएको कठोर उदाहरण हो। यदि सुशीलाको गुहार समयमै गम्भीरतापूर्वक सुन्ने व्यवस्था भएको भए, आज ती तिम्ल्याहा बालक आमाविहीन हुने थिएनन्।
अब न्यायको माग केवल सुशीलाका लागि होइन—
ती तिम्ल्याहा बालकहरूको उज्यालो भविष्यका लागि पनि हो।
यदि दोषीलाई कडा सजाय भएन भने, यदि यी नानीहरूको संरक्षण र शिक्षाको जिम्मा राज्यले लिएन भने, समाजले फेरि अर्को सुशीला र फेरि अर्को टुहुरा पुस्ता जन्माउनेछ।
अन्तिम प्रश्न राज्य र समाजतर्फ
आज सबैभन्दा ठूलो प्रश्न यही हो—
यी तिम्ल्याहा बालकको आँसु पुछ्ने को ?
उनीहरूको भविष्य सुरक्षित बनाउने जिम्मा कसले लिने ?
सुशीलाको मृत्युमा ढिलाइ भएको न्याय भनेको, ती नानीहरूको जीवनप्रति गरिएको अन्याय पनि हो। अब आवश्यक छ—संवेदना मात्र होइन, ठोस जिम्मेवारी।
राज्यको, समाजको र हामी सबैको।
